Het leven is een puinhoop, dus dit lijkt een passende inleiding

Het leven is een puinhoop. Dat is waarschijnlijk niet wat je verwachtte van de opening van een bericht met als titel Wat is Project English?, maar ik heb al een verwachting gewekt en die in de eerste zin al doorbroken. Hopelijk wordt dat geen terugkerend thema.

Als je dit leest, is de kans groot dat je een docent bent, een taallearner, iemand die geïnteresseerd is in een van de projecten op deze website, of iemand die op een link heeft geklikt en zich nu afvraagt wie dit allemaal heeft gemaakt.

Mijn naam is Abderrahman Alamrani, en ik ben docent Engels in Marokko. Dit is meestal het punt waarop de professionele biografie zou moeten beginnen: diploma's, kwalificaties, ervaring en respectabele zinnen over een passie voor onderwijs. Ik kan je daar wel iets van geven, al verliep mijn weg naar het lesgeven niet bepaald netjes.

Ik heb een bachelor in Engelse studies, die ik met tegenzin heb afgemaakt, maar uiteindelijk toch heb gehaald. Na ongeveer een jaar er nauwelijks iets mee te hebben gedaan, besloot ik dat een baan hebben misschien nuttig zou zijn. Mijn lerarenopleiding vond niet op één plek of via één programma plaats. Ze begon met een initiële opleiding op een privéschool en ging verder via webinars, seminars en meer formele opleidingskansen, zowel in Marokko als daarbuiten. Later, toen ik het proces inging om toe te treden tot het openbare onderwijssysteem, volgde ik de verplichte opleiding aan een regionaal centrum voor onderwijs en professionele ontwikkeling als onderdeel van het verkrijgen van de overheidsfunctie.

Dus het regionale centrum was niet waar alles begon. Tegen de tijd dat ik daar aankwam, had ik al tijd besteed aan leren, trainen, observeren en werken met verschillende onderdelen van het beroep in verschillende omgevingen.

Ik ben bevoegd om les te geven in zowel publieke als private instellingen op de meeste niveaus die ik waarschijnlijk zal tegenkomen. Ik zeg de meeste omdat ik zeer weinig interesse heb in lesgeven aan iemand jonger dan ongeveer vijftien.

Dat is de professionele versie. De minder gepolijste versie is dat ik niet bepaald geniet van waar het lesgeven mij als carrière naartoe heeft gebracht. Ik geef nog steeds om het werk zelf, en ik geef om het goed doen, maar ik heb een veel ingewikkelder relatie met het beroep eromheen. Vanuit mijn perspectief zijn er maar beperkte wegen te gaan zonder weg te bewegen van het klaslokaal en richting administratie, bureaucratie, papierwerk en banen die steeds minder te maken hebben met echt lesgeven.

Daar valt veel meer over te zeggen, maar dat is niet dit bericht.

Dus waarom bestaat deze website?

Project English bestaat deels omdat ik andere vaardigheden en interesses heb waarvoor binnen mijn overheidsbaan weinig ruimte is.

Technologie is het voor de hand liggende voorbeeld. Er wordt veel gesproken over het integreren van technologie in het onderwijs, en nu steeds meer over AI in het onderwijs, maar de dagelijkse werkelijkheid waarin ik werk is veel eenvoudiger. Een whiteboard en markers blijven de belangrijkste klaslokaaltechnologie. Een projector kan nuttig zijn, maar hetzelfde materiaal projecteren dat ook op papier had kunnen worden uitgedeeld, is niet bepaald de digitale transformatie die mensen zich voorstellen wanneer ze krantenkoppen lezen over de toekomst van het onderwijs.

Die kloof heeft me altijd gestoord, en ze stoort me nog meer wanneer gesprekken meteen overgaan naar AI terwijl veel alledaagse problemen rond toegang, infrastructuur, digitale geletterdheid, apparaten en praktisch gebruik in de klas onopgelost blijven.

Misschien vertegenwoordigen de krantenkoppen over onderwijstechnologie oprechte pogingen om dingen te verbeteren. Misschien zijn sommige daarvan vooral krantenkoppen. Ik ben steeds wantrouwiger geworden tegenover de afstand tussen aankondigingen en wat daadwerkelijk een klaslokaal bereikt. Ik beloof dat ik niet probeer een hele website rond cynisme op te bouwen; ik heb het alleen soms moeilijk om de oprechte pogingen van de bullshit te scheiden.

Dingen maken geeft me ergens anders om die energie kwijt te kunnen.

Project English is mijn portfolio

De eenvoudigste verklaring is nog steeds de beste: Project English is mijn portfolio.

Het is de plek waar ik projecten, diensten, experimenten, toepassingen, onderwijstools, schrijven en andere dingen die ik maak laat zien. Sommige lossen echte problemen op. Sommige bestaan omdat ik me afvroeg wat er zou gebeuren als ik het ene idee met het andere zou combineren. Andere zijn oefeningen in iets maken, simpelweg omdat ik wilde zien of ik het kon.

De naam zelf is niet bijzonder slim. Project English schiette me te binnen omdat ik een naam nodig had en geen betere kon bedenken. Ik vond enige troost in het feit dat een van de invloedrijkste technologieproducten van de afgelopen jaren ChatGPT heet, een ongelooflijk generieke technische naam die op de een of andere manier een wereldwijd merk werd.

Dus bleef Project English staan en, eerlijk gezegd, beschrijft het de website redelijk goed. Engels is een deel van mijn werk, en het meeste van wat ik hier doe begint als een project.

Hoofdmissies en nevenmissies

Ik heb de neiging om wat ik maak te verdelen in iets dat lijkt op hoofdmissies en nevenmissies.

De hoofdmissies zijn meestal verbonden met lesgeven. De Project English Plaatsingstest is één voorbeeld. Die geeft leerlingen een gratis manier om een schatting van hun Engelse niveau te krijgen, ongeacht of ze van plan zijn daarna bij mij te studeren.

De Learning Hub is veel specifieker. Ik heb die gebouwd voor mijn eigen studenten als een lichtgewicht website in LMS-stijl waar ik bronnen, opdrachten, diagnostische tests, werkbladen en aanvullend materiaal kan publiceren. Het is mijn poging om het idee van technologie integreren in mijn eigen onderwijs praktisch bruikbaar te maken in plaats van het te laten blijven bij iets dat alleen in een presentatie of kop bestaat.

Er zijn ook apps en tools die ik voor mijn werk gebruik. Scholaris, Notiva, en de Studio vallen grofweg in die categorie, samen met andere tools die ik heb gebouwd en mogelijk uiteindelijk openbaar zal maken.

Dat zijn de hoofdmissies. De nevenmissies zijn waar het minder verstandig wordt.

Soms wil ik gewoon dingen maken

Mijn eerste app was Spanio, een teller voor evenementen en dagen. Er zijn al genoeg apps die iets vergelijkbaars doen, dus het bestaan ervan is moeilijk te rechtvaardigen als een poging om een enorme leemte in de markt op te vullen. Dat was eigenlijk nooit echt het punt. Voor mij was het een oefening in creëren. Ik wilde het maken, dus heb ik het gemaakt. Zoals het toeval wil, gebruik ik het ook elke dag om evenementen en deadlines bij te houden, en dat is voor mij rechtvaardiging genoeg.

Imperial Epigraphs begon anders. Ik gebruikte een website en bleef denken dat het idee beter voor mij zou werken als app. Uiteindelijk doemde de voor de hand liggende vraag op: waarom er niet gewoon een maken? Dus dat deed ik.

Er komen meer van zulke apps aan. Een paar zijn al gepland, hoewel een onverwachte kans mij er onlangs toe heeft gedwongen om wat ander werk wat te vertragen terwijl ik kijk wat daaruit komt.

Ik maak ook muziek. Ik maak foto’s. Ik schrijf. Ik heb mezelf genoeg programmeren geleerd om de dingen te maken die ik wilde maken, eerst via boeken en tutorials en later met de steeds vreemdere ervaring om software te bouwen met AI naast het gebruikelijke proces van zoeken, vragen stellen, dingen fout doen en ze uitzoeken.

Ik beschouw mezelf niet als een uitzonderlijke programmeur, fotograaf, muzikant of schrijver. Ik ben gewoon in al die dingen genoeg geïnteresseerd om te blijven maken, en Project English geeft die dingen ergens om samen te bestaan.

En dan is er nog de blog

De blog dient een iets ander doel. De projecten laten zien wat ik maak. De blog is waar ik kan uitleggen hoe ik de dingen zie.

Sommige berichten gaan over het lesgeven in de Engelse taal, omdat dat het vakgebied is waarin ik werk. Andere gaan over technologie, AI, onderwijs, boeken, taal, digitale cultuur, dingen die ik heb gekeken of gelezen, of vragen die al lang genoeg in mijn hoofd zitten dat erover schrijven de makkelijkste manier wordt om ervan af te komen.

Ik probeer niet elk bericht om te toveren tot academisch onderzoek, en ik ben er niet in geïnteresseerd om te doen alsof elke gedachte een groot betoog moet worden. Soms wil ik iets uitleggen. Soms wil ik een boek of een bron aanbevelen. Soms wil ik een idee uit elkaar halen. Soms ben ik het niet eens met de manier waarop over een onderwerp wordt gesproken en wil ik genoeg ruimte om uit te leggen waarom.

Dat brengt me bij de voor de hand liggende vraag.

Waarom een blog en geen YouTube-kanaal?

Niemand leest blijkbaar nog blogs. Iedereen kijkt video. Alles moet kort, visueel, direct, geoptimaliseerd, ingekort, ondertiteld en klaar zijn om een aandachtsspanne te overleven die in seconden wordt gemeten.

Dat is waarschijnlijk een uitstekend argument om een YouTube-kanaal te beginnen. Maar het ben ik eigenlijk ook niet.

Ik kijk naar YouTube, soms heel veel, maar ik lees nog steeds blogs, artikelen, boeken, documentatie, essays en lange stukken over onderwerpen die mij interesseren. Als ik kan kiezen, geef ik meestal de voorkeur aan lezen en schrijven boven kijken naar iemand die hetzelfde idee aan een camera uitlegt.

Video kan informatief, prachtig gemaakt, vermakelijk en nuttig zijn. Ik beweer niet anders. Ik geef gewoon de voorkeur aan tekst wanneer ik een idee echt goed wil onderzoeken, en ik geef de voorkeur aan schrijven wanneer ik wil uitzoeken wat ik nu eigenlijk denk.

Dus heeft Project English een blog. Dat is misschien niet modieus. Ik kan ermee leven.

Wat ik wil dat deze plek doet

Mijn doel voor Project English is niet bijzonder ingewikkeld. Ik wil een plek om te laten zien wat ik maak, uit te leggen waarom ik sommige dingen maak, te delen wat ik weet, en af en toe iets nuttigs te maken voor iemand anders.

De onderwijstools hebben specifieke toepassingen. De Placement Test bestaat voor lerenden die een schatting van hun niveau willen. De Learning Hub bestaat voor mijn studenten. De apps lossen elk een bepaald probleem op of beantwoorden een variatie van wat als ik dit maakte? De blog is waar ik kan schrijven over alles rondom die projecten en de andere onderwerpen die mij interesseren.

Sommige dingen hier zullen serieus zijn. Sommige zullen experimenten zijn. Sommige zullen mislukken. Sommige zullen waarschijnlijk later worden vervangen door betere versies. Dat is prima. Een portfolio dat alleen perfect afgewerkte dingen laat zien, zou sowieso geen erg nauwkeurige afspiegeling zijn van hoe ik werk.

Dus dat is Project English: mijn portfolio, mijn projecten, mijn schrijven, en een verzameling hoofdquests en zijquests die toevallig dezelfde website delen. Als iets hier nuttig voor je is, des te beter.

Begin met verkennen

Als dit je eerste bezoek is, is de makkelijkste manier om Project English te begrijpen gewoon rond te kijken. Je kunt proberen de Placement Testte verkennen van de projecten en apps, de blog lezenof de afzonderlijke projectpagina's bekijken om te zien wat elk ervan doet.

Sommige projecten zijn gemaakt voor lerenden, sommige voor mijn studenten, sommige voor docenten, en sommige bestaan omdat ik ze wilde bouwen. Er is geen verplichte volgorde. Kies gewoon het konijnenhol dat interessant lijkt.